เวลาก่อนเที่ยงคืนของวันศุกร์ที่ 5 ตุลาคม 2550 หลังจากมื้อค่ำหลังรับประทานอาหาร ประกอบด้วยสมาชิก 4 ท่าน อันได้แก่ ชุ กอล์ฟ แชมป์ แพร  ได้ออกเดินทางกะทันหันภายใต้ชื่อทัวร์ที่ว่า "หลงเมืองกรุงกับทัวร์ชุสิคะ" ภายใต้ชื่อนี้สมาชิกทั้งสี่มีความเห็นแล้วว่าสมควรจดทะเบียนเป็นบริษัทจำกัด(ความรับผิดชอบ) แต่ไม่จำกัดสถานที่  วัตถุประสงค์ก็คือ เพื่อความสุขทางจิตใจไปเรื่อยๆในกรุงเทพฯแล้วแต่ชุจะพาหลงไป

การเดินทางครั้งแรกเกิดขึ้นจนได้และถึงที่หมายที่เรียกว่า ใต้สะพานวงแหวนอุตสาหกรรม(ถ้าชุมันไม่บอกผิด) ที่แห่งนี้ความจริงแล้วเป็นสวนสาธารณะเล็กๆที่บังเกิดบนพื้นที่ว่างใต้สะพาน อันกอล์ฟคาดการว่าเหตุผลก็คือเพื่อไม่ให้ถูกปล่อยเป็นแหล่งเสื่อมโทรม  สวนนี้ยามกลางวันเป็นอย่างไรไม่อาจคาดได้  แต่ยามกลางคืนมันช่างงดงามสวยหรูดูโรแมนติกสุดขีด   แหงนมองจากใต้สะพานเห็นสะพานทอดยาวไปทั้งสองฝั่ง  แสงไฟประดับสะพานถูกจัดเรียงไว้อย่างเหมาะสม เกิดแสงเงาที่สะท้อนถึงความรู้สึกอันหลากหลาย ไม่ว่าคนเศร้า คนเหงา คนสุข คนมีความรัก คนต้องการมีความรัก และคนบ้า ทุกอารมณ์ความรู้สึกดังกล่าวถูกเติมเต็มและส่งเสริมให้คุณได้เข้าใจถึงอรรถรสของการมีชีวิตอยู่ถ่องแท้ ดังคำกล่าวที่ว่า"กรุงเทพฯมิได้มีเพียงสามย่านกับสยามพารากอน"

บริเวณสุดทางของทางเข้า ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่คุณสัมผัสได้ เนื่องจากมีโป๊ะเตรียมไว้บริการ  บางคนไปนั่งตกปลา บางคนไปนั่งเล่นกับครอบครัว บางกลุ่มไปกับเพื่อนแล้วพูดคุยรบกวนคนอื่น(กลุ่มเรานี่แหละ)

หลังจากอิ่มเอมกับการมองลงไปในแม่น้ำ เราก็กลับหลังหันเข้าสู่ตัวเมือง  ถนนที่มองเห็นอยู่ไกลๆมีรถชนกัน(อันนี้ไม่ค่อยสุนทรี) สวนหย่อมด้านหน้า อนุสรณ์รถแทร๊กเต้อร์ ต้นมะพร้าว องค์ประกอบที่แสนขัดแย้งแต่ลงตัวทำให้มองได้มิรู้เบื่อ ลักษณะฐานสะพานถูกออกแบบมาให้เหมือนเวทีคอนเสิร์ท ช่วยขยายอารมณ์ความเป็นศิลปินออกมาได้อย่างไม่เคยรู้สึกที่ไหนมาก่อน

ถึงเวลาสมควรเป็นขากลับ ลองมองย้อนกลับไปอีกที จะเห็นว่าความเครียด ความเหงา ความเศร้า ความรู้สึกแย่ๆทั้งหลายถูกกักไว้ ณ ที่แห่งนั้น  ซึ่งมันไม่สามารถกลับมาหาเราได้อีกแล้ว นอกจากเราจะสร้างมันขึ้นมาใหม่เอง