“ แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีตอนนี้  พี่กอล์ฟก็ยังไม่ฟื้นเลย ”  ยุ้ยเริ่มประโยค ทำลายความเงียบบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน แต่ความเงียบก็ยังคงอยู่

“ ไม่รู้เหมือนกัน ” พิทช่วยตอบเพื่อแสดงการตอบสนอง

บรรยากาศยังคงเงียบต่อไป

“ พวกคุณเป็นญาติคุณกอล์ฟใช่ไหมครับ ” คุณหมอผู้ทำการรักษาเดินออกมาแล้วถาม หน้าตาแสดงออกว่าจะบอกข่าวที่ไม่สู้ดีนัก

“ หมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยครับ หมอได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว ”

“ เป็นไปไม่ได้ หมอรักษายังไง พี่เขาแค่เลือดออกจากแผลที่ข้อมือไม่ใช่หรือ ” จินท้วงหมอด้วยสีหน้าโมโหปนเสียใจ

“ คุณกอล์ฟเขามีอาการขาดน้ำและอาหารอย่างรุนแรงครับ ทำให้ร่างกายไม่สามารถทำงานตามปกติได้ และการที่มีบาดแผลเลือดออกก็ทำให้อาการยิ่งแย่ลงเร็วขึ้น ” หมออธิบายเท่าที่คนทั่วไปจะฟังเข้าใจ

พิทยืนก้มหน้านิ่ง  จินเดินถอยออกจากหมอแล้วทรุดนั่งลงบนม้านั่ง  ยุ้ยร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่ มายเข้าไปกอดยุ้ยเพื่อปลอบใจทั้งๆที่ตัวเองก็มีน้ำตาไหลออกมา

สองวันผ่านไป ที่งานศพของกอล์ฟ ผู้คนที่มาร่วมงานมีเพียงสี่คน ซึ่งก็คือพิท จิน กอล์ฟ ยุ้ย เพราะกอล์ฟถูกตัดขาดจากเครือญาติเนื่องจากทำธุรกิจผิดกฎหมาย

พิท จิน ยุ้ย มาย

“ ได้อ่านแล้วใช่ไหม ไดอารี่เล่มนั้น ” จินเอ่ยขึ้นมาถามคนอื่นๆ

“ อืม ไม่น่าเชื่อเลย พวกเราไม่เคยเอะใจเลยแม้แต่น้อย ” มายตอบ

“ คนสองบุคลิกงั้นหรือ  มันมีอยู่จริงหรือเนี่ย ” พิทถอนหายใจหลังพูดจบ

“ ผลการสืบสวนก็ชี้ว่าฆ่าตัวตาย  ไม่มีร่องรอยจากคนอื่นเลยนอกจากตัวกอล์ฟเอง เป็นทั้งคนขังตัวเอง แล้วก็กรีดข้อมือตัวเองด้วยใช้เศษกระจก ” จินบอกข้อมูลที่ได้มาจากเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน

บรรยากาศเงียบไปอีกสักครู่ก่อนที่มายจะถามคำถามออกมา

 “ แล้วหลังจากนี้จะทำอะไรต่อ ” มายสงสัยถึงอนาคตของกลุ่มผู้ร่วมงาน

“ ไม่รู้ ขอเวลาพักหน่อย ” ยุ้ยซึ่งเป็นน้องกอล์ฟแสดงอารมณ์อ่อนล้าเต็มที่

“ เลิกเถอะ ” จินเสนอความเห็น “ เราอย่าทำงานนี้ต่อไปเลย  ธุรกิจที่ขาดผู้นำไม่อาจอยู่ได้ ”

“ ใช่ เลิกเถอะ ” พิทสนับสนุน “ ธุรกิจที่โลเลและไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน ไม่อาจอยู่ได้  เพราะตอนนี้เราขาดผู้นำที่มีเป้าหมายที่ชัดเจนอย่างกอล์ฟ ”

“ ยุ้ยก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ” ยุ้ยหมดทั้งแรงกายแรงใจ เพราะตอนนี้ยุ้ยไม่มีญาติที่จะคบหากันได้อีกแล้ว

“ กอล์ฟเคยบอกว่าอย่าพูดคำว่าเหนื่อย มันเป็นการแสดงความอ่อนแอของเรา และมันทำให้เราอ่อนล้าลงไปยิ่งกว่าเดิม ”  จินนึกถึงคำพูดของกอล์ฟขึ้นมากะทันหัน

“ มายก็คงไม่ทำแล้วล่ะ มายไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้  ”

“พี่กอล์ฟเคยบอกว่า ‘จงชื่นชมคนที่พยายาม ไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์’ เพราะคนที่มีพรสวรรค์ไม่ได้ใช้ความอดทน” ยุ้ยก็นึกถึงคำของกอล์ฟอีกเช่นกัน

“ถ้างั้น.....  ลาก่อนทุกคน” พิทเดินจากไป แล้วเรียกมายออกไปด้วย

“ลาก่อน” มายเดินตามพิทไป

“จินยืนขึ้นเงียบๆ พยักหน้า โบกมือลา แล้วเดินออกไปอีกทาง”

“ลาก่อนทุกคน” ยุ้ยพูดขณะที่ทุกคนกำลังก้าวเดินออกไป

โปรดติดตาม.... ไดอารี่ของกอล์ฟ