จิน

ท่ามกลางแดดจ้าร้อนระอุบริเวณทางเข้าสนามแทงม้า  จินยังเดินตามหากอล์ฟผู้ดึงเขาออกมาจากความยากลำบาก  สมัยที่เขาเป็นนักเขียนแนวธรรมมะ  เงินที่ได้มาแต่ละครั้งไม่เคยเพียงพอ  บางมื้อต้องอดข้าว ชุดนักศึกษาที่มีเพียงชุดเดียวก็เก่าครำคร่าจนเพื่อนล้อ

 “ โยมคงเข้าใจนะ เงินการกุศลมันหาได้ไม่มากนักหรอก ”  เจ้าอาวาสผู้จัดทำหนังสือธรรมมะกล่าวกับจิน

“ เข้าใจครับ แต่เงินนี่มันก็ทำให้ผมพอจะลืมตาอ้าปากได้ ขอบคุณหลวงพ่อจริงๆครับ ” จินกล่าวตอบอย่างสำนึกบุญคุณ

“ ปัจจัยที่พอเพียงนำความสุขมาให้ก็ต่อเมื่อเรารู้สึกเพียงพอ  จงอย่าทำให้ใครลำบากทั้งผู้อื่นและตนเอง ” เจ้าอาวาสกล่าวเตือนสติเด็กหนุ่ม

ความเหนื่อยล้าเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าว หมู่เมฆดำครึ้มฟ้ามองเห็นไกลๆอยู่ตรงขอบฟ้าด้านตะวันออก  ความร้อนและความกดอากาศอันเหมาะสมที่จะทำให้ฝนตก  เขาแวะซื้อน้ำเย็นหนึ่งขวด ตอนนี้เขาไม่ต้องอดข้าวอดน้ำอีกแล้ว  เสื้อผ้าเขาก็ใหม่อยู่เสมอ  แต่ความรู้สึกเพียงพอของเขาหายไป  จินโบกแท๊กซี่เดินทางกลับบริษัท

“ เราคงคบกับคนที่การเงินไม่มั่นคงอย่างเธอไม่ได้ ” คำปฏิเสธจากหญิงสาวที่เป็นรักแรกของจิน ขณะนั้นเขายังเชื่อว่าความรักเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คนสองคนคบกัน  ความรักอันมั่นคง  ความรักที่ยอมเสียสละทุกสิ่ง

“ แต่ผมรักคุณนะ ผมทำให้คุณได้ทุกอย่าง ผมสัญญา ”

จินยิ้มกึ่งขำกึ่งเย้ยหยันเมื่อคิดถึงเรื่องนี้  กอล์ฟช่วยดึงเขาให้หลุดจากความโง่เง่าที่ยึดติดกับความคิดที่เป็นอุดมคติ  ตอนนี้เขาไม่ได้ทุ่มเทความรักอย่างหลงลืมตัว  ตอนนี้เขามีความมั่นคงทางการเงิน ตอนนี้เขาไม่เสียสละทุกสิ่ง และตอนนี้เขายังไม่มีความรักที่แท้จริง

พิท

“ กูไม่รู้จะหามึงที่ไหนแล้วว่ะกอล์ฟ ” พิทหยุดนั่งพักที่สวนสาธารณะหลังจากที่ตระเวณหากอล์ฟตามสถานที่ต่างๆ พิทนั่งเอนตัวยืดแขนยืดขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าซึ่งขณะนี้มืดครึ้มไปทั่ว อากาศยังคงร้อนอบอ้าว มองไกลออกไปมองเห็นฝนตกอยู่ห่างๆ อีกไม่นานก็คงจะลอยมาถึงจุดที่นั่งอยู่นี้  ขณะนี้พิทเริ่มนึกถึงกอล์ฟ

‘....อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง....’ กอล์ฟฟังและร้องเพลงนี้ทุกครั้งที่ฝนตก กอล์ฟบอกว่า “ โลกนี้มีเพลงอยู่สองชนิด หนึ่งคือเพลงที่ฟังแล้วมีกำลังใจ สองคือเพลงที่ฟังแล้วหมดกำลังใจ ”

‘....เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ....’ เวลาที่พิทอยู่ด้วย พิทก็มักจะแทรกท่อนนี้ขึ้นมา ครั้งหนึ่งพิทตอบกลับประโยคนี้ว่า “ และโลกนี้มีคนอยู่สองประเภท หนึ่งคือคนที่ฟังเพลงแล้วมีกำลังใจ สองคือคนที่ฟังเพลงแล้วหมดกำลังใจ ”

แล้วทั้งสองก็ร้องพร้อมกัน ‘ ....ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารออออ.... ’

“ อดทนไว้นะกอล์ฟ ” พิทพึมพำในใจ  “ หวังว่ามึงจะยังจำเพลงนี้ได้ ”

มาย

“ รู้มั๊ยว่าใครเป็นคนทำดิกชันนารีอังกฤษ-ไทย เป็นคนแรก ” กอล์ฟถามมายในวันแรกที่เจอกัน

“ ไม่รู้ค่ะ ” มายแปลกใจกับคำถามนี้มาก ทั้งๆที่มายมาเป็นล่ามภาษาเกาหลี แต่คำถามกลับเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ

“ ผมก็จำชื่อเขาไม่ได้ แต่จำได้ว่าเขาเป็นนักโทษทางการเมืองที่ถูกจับไปขังไว้ที่เกาะตะรุเตา ” กอล์ฟบอกสั้นๆแล้วเงียบ

“ ค่ะ แล้ว... ยังไงต่อคะ ” มายรู้สึกแปลกที่บทสนทนาขาดหายไปอย่างไม่มีจุดจบที่เหมาะสม

“ เคยรู้ไหมว่า ภาษาเกาหลี ใครเป็นคนแปล คนไทยหรือคนเกาหลี ”

“ ไม่รู้ค่ะ ”

“ บางทีการทุ่มเททำบางสิ่งอย่างตั้งใจเพื่อมนุษยชาติ ก็ไม่ได้ถูกจดจำ ”

“ เป็นเรื่องปกติแหละค่ะ ”

“ รู้ไหมว่าการเป็นล่ามที่ดีกับการเป็นคนดี บางทีก็ไปด้วยกันไม่ได้ ”

“ ยังไงคะ ”

“ ล่ามที่ดีจะต้องแปลทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา ส่วนคนที่ดีจะพยายามสานสัมพันธ์อันดีให้คนสองฝ่ายแม้ว่าจะต้องโกหกโดยการแปลให้อย่างผิดๆ  เมื่อถึงช่วงเวลาจำเป็นช่วงหนึ่ง จงคิดให้ดีว่าจะเลือกเป็นล่ามที่ดีหรือว่าจะเป็นคนดี ”

มายเดินออกจากห้องสมุดประชาชนที่กอล์ฟไปเป็นประจำ  ลมฝนพัดเย็นค่อยๆเพิ่มความแรงขึ้นเรื่อยๆ ฟ้าแลบฟ้าร้องเริ่มทำหน้าที่ส่งสัญญาณเตือน ฝนกำลังจะตกในไม่ช้า มายหลับตายื่นหน้าปะทะลม พูดออกมาคนเดียว  “ คำตอบคือ แล้วแต่สถานการณ์ค่ะพี่  ”

ยุ้ย

หยดน้ำตกจากท้องฟ้าลงมาตามแรงโน้มถ่วงปะทะเข้ากับจมูกของยุ้ยซึ่งกำลังเดินเข้าบริษัท  วันนี้ยุ้ยตามหาพี่ชายตั้งแต่เช้า  ในเมื่อไม่มีทีท่าว่าจะเจอ หาไปอย่างไร้จุดหมายก็เสียเวลาเปล่า  การกลับมาตั้งหลักนับเป็นสิ่งที่สมควรทำมากที่สุด

“ ยุ้ย ถ้าพี่เลิกทำธุรกิจนี้ แกจะทำอะไรต่อไป ”

“ ก็หางานทำหนังไปตามเรื่องล่ะมั๊ง ถามทำไม ” ยุ้ยไม่เคยคิดนึกว่ากอล์ฟมีความคิดที่จะเลิกธุรกิจที่กำไรมหาศาลและกำลังเจริญรุ่งเรืองนี้ได้

“ แค่อยากให้คิดเผื่อไว้ อะไรมันจะแน่นอน ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันมักทำให้เราลำบาก ”

ยุ้ยเอนกายลงนอนบนโซฟา มือเอื้อมไปหยิบรีโมทซึ่งวางอยู่บนโต๊ะแก้วด้านหน้า แล้วกดเลือกดูสารคดี

“ รู้ไหมว่าข้อดีของบุหรี่ข้อเดียวคืออะไร ” กอล์ฟถามยุ้ยขณะดูรายการสารคดีพิษของบุหรี่

“ ไม่รู้ ได้ความเท่มั๊ง ”

“ มันทำให้เราได้ถอนหายใจอย่างมีกลิ่นและรส ”

“ ข้อดีของพี่มันฟังดูแปลกๆนะ มั่วใช่มั๊ยเนี่ย ”

“ ฮ่าๆๆ ก็มั่วอะดิ เราต้องพยายามหาความดีในสิ่งที่เลว พยายามหาความเลวในสิ่งที่ดี เราจะได้ไม่ยึดติด ”

เปรี้ยง!!! เสียงฟ้าร้องอย่างดังเกิดขึ้นแทบจะพร้อมกับฟ้าแลบ นั่นแสดงว่าจุดกำเนิดเกิดฟ้าผ่าอยู่ไม่ไกลจากที่ๆอยู่  ฝนกำลังตกหนัก ลมกำลังพัดแรง  มองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ใจล่องลอยไป

“ เป็นไงบ้าง ยุ้ย ” เสียงพิทกระทบหูยุ้ยอย่างกะทันหันทำให้ยุ้ยสะดุ้งเล็กน้อย   พิท มาย จิน เข้ามาในบริษัทโดยที่ยุ้ยไม่ทันได้รู้ตัว  เสียงฝนตกกลบเสียงที่เบากว่าไปหมดสิ้น

“ ไม่เจอ คงเหมือนกับทุกคนนั่นแหละ ใช่มั๊ย ”

“ อืม ” จินตอบเบาๆ ส่วนคนอื่นพยักหน้า

“ พักกันก่อนละกัน เดี๋ยวค่อยคิดกันอีกที ” ยุ้ยบอกกับทุกคน

เพล๊ง!!! เสียงแก้วขนาดใหญ่แตกดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง ทำให้ทุกคนหันไปมาเพื่อหาต้นกำเนิดเสียง

“ ห้องเก็บของ ไปดูเร็ว ” ยุ้ยตะโกนให้ทุกคนตามไป

ยุ้ยเปิดประตูห้องเก็บของ ภาพที่พบเห็นเบื้องหน้าคือซากกระจกบานใหญ่ที่แตกกระจายอยู่บนพื้น ร่างของชายที่พวกเขาตามหานั่งพิงผนังอยู่ในสภาพหมดสติ มือขวามีเลือดออก มือซ้ายกำสมุดอยู่เล่มหนึ่ง ร่างกายของกอล์ฟดูปกติไม่เปลี่ยนแปลง  พิทและจินช่วยกันแบกร่างของกอล์ฟออกมานอนบนเตียง  ยุ้ยโทรเรียกรถพยาบาล  มายไปหยิบยาดมและผ้าเช็ดตัว  กอล์ฟยังคงหมดสติ  ฝนยังคงตกหนัก  เกิดอะไรขึ้นกับกอล์ฟยังไม่มีใครรู้

โปรดติดตามตอนต่อไป.............